امام، باخبر از همه اعمال

مهربان است و غریب. هرچند غایب است و هنوز رخصت ظهور از خدا نگرفته است، ولی در پسِ پرده‏های غیبت نیز تاب به خطا رفتن و به هلاک افتادنمان را ندارد. پس برایمان دعا می‏کند، خدا را می‏خواند و هدایت ما را از او می‏خواهد و ما غافل و بی‏خبر، در حلقه روزمرگی‏ها و خطاهامان گرفتاریم. گویی هرگز به دل مهربان او نیندیشیده‏ایم که چه‏طور از خطاکاری‏های ما اندوهناک می‏شود. آن مهربان در نامه‏ای به یکی از علمای بزرگ شیعه می‏فرماید: «ما از لغزش‏هایی که از بعضی دوستداران ما سر می‏زند، از وقتی که برخی از آنان میل به کارهای ناشایسته‏ای کرده‏اند که نیکان گذشته از آنها پرهیز می‏کردند، آگاهیم. گویا دوستداران ما نمی‏دانند که ما در رعایت حال شما کوتاهی نمی‏کنیم و یاد شما را از خاطر نبرده‏ایم. اگر جز این بود، از هر سو گرفتاری به شما روی می‏آورد و دشمنانتان، شما را از میان می‏بردند.

يا رب الحسين بحق الحسين اشف صدر الحسين بظهور الحجة