یکی از اموری که در زندگی مشترک نقش حساسی دارد، " دوران نامزدی" است . اگر با این دوران ، با ظرافت و ماهرانه برخورد شود و به وظایف مخصوص آن عمل شود، می تواند در بالندگی و پرباری و استحکام دوران های بعدی ، تأثیرعمیقی داشته باشد.

سخن عامیانه ای بین مردم هست که می گوید : « یک روز دوران نامزدی ، بهتر از یک سال دوران بعد از عروسی است !» این سخن ، هر چند مبالغه آمیز است، اما حقیقت مهمی را بیان می کند ؛ واقعاً دوران نامزدی از جهاتی مهم تر و شیرین تر و پُر بارتر و لذت بخش تر و سازنده تر از دوران پس از عروسی است و می توان در این دوران ، شالوده و پایه های زندگی آینده را بنا نهاد .منظور ما از « دوران نامزدی » ، فاصله ی بین عقد و عروسی است . یعنی عقد صورت گرفته باشد و یا اگر طرفین برای عقد دائم آمادگی ندارند و می خواهند در فرصت و مناسبتی خاص و با برپایی جشن، عقد کنند ، می توانند عقد موقت بخوانند تا زمان عقد دائم فرا رسد . عقد موقت ، قانون و شرایط مخصوصی دارد که باید رعایت شود و یکی از شرایط آن این است که : حتماً باید با اجازه ی پدر دختر باشد  مانند عقد دائم.

وظایف دختر و پسر در این دوران  چیست؟

۱- افزایش شناخت نسبت به یکدیگر، برای تفاهم بیشتر

هر چند دختر و پسر، در مرحله ی گزینش ، باید شناخت کافی نسبت به هم پیدا کرده باشند اما علاوه بر آن شناخت ، باید در دوران نامزدی ، آشنایی ملموس تر و محسوس تر و بیشتری از یکدیگر پیدا کنند و با روحیات و اخلاق و دیدگاه های هم بیشتر آشنا شوند. در حقیقت ، این آشنایی و شناخت در دوران نامزدی ، تکمیل کننده ی شناخت مرحله ی گزینشی است، آن گاه در پرتو این آشنایی نزدیک و کامل ، خود را برای تفاهم و سازگاری در زندگی مشترک ، آماده می کنند. آن شناخت ، برای انتخاب  بود و این شناخت ، برای  تفاهم و سازگاری...

۲- اصلاح و تربیت

اگر کسی صفت و خصوصیتی را در نامزدش مشاهده کند که مورد پسندش نباشد و بخواهد آن را برطرف و یا اصلاح کند ، یا صفت و حالتی را در او ایجاد کند، بهترین دوران برای این " اصلاح و تغییر و تربیت" ، دوران نامزدی است. چون هنوز روابطشان عادی نشده و نسبت به هم احترام و محبت خاصی قائلند . در نتیجه پذیرششان از همدیگر بیشتر است و زمینه ی تحول و تغییر و اصلاح ، مساعدتر. ( اما نباید از یاد برد که نمی توان فردی را که سال ها به شیوه و عادت خاصی خو گرفته ، اساساً و به طور کلی تغییر داد و متحول کرد؛ بنابراین ، منظور اصلاح و تغییر در اصول بنیادین فرد نیست)

۳ – ا فزایش محبت

از شرط های اصلی سعادت در زندگی زناشویی ،" محبت" است و زمینه ی آن باید قبل از عقد فراهم شده باشد. اما دوران نامزدی ، بهترین فرصت برای افزایش و تحکیم محبت است. رفتار و گفتار و تمام اعمال نامزدها، در افزایش محبت و یا کاهش آن ، مؤثر است بنابراین ، دختر و پسر باید کاملاً مواظب اعمال خود باشند و از هر عمل پسندیده ای که باعث افزایش محبت می شود،کوتاهی نکنند و از کارهایی که موجب دلسردی و کاهش محبت می شود، اجتناب کنند.

۴- بها دادن به احساسات و عواطف یکدیگر

نامزدها باید مواظب عواطف و احساسات یکدیگرباشند و به آن بها و جواب مناسب دهند. بعضی از نامزدها، به عواطف و احساسات لطیف نامزدشان ، بهای لازم را نمی دهند و به او "بی اعتنایی" می کنند و خیال می کنند این کارشان باعث عزیزتر شدنشان می شود!  حال آنکه کاملاً برعکس است و چنین رفتاری باعث جریحه دار شدن عواطف نامزدشان می شود و در نتیجه کینه ی او را به دل می گیرد و ممکن است لطمه های سنگینی به زندگی شان بزند.

خاطرات دوران نامزدی معمولاً تا آخر عمر در ذهن می ماند و در زندگی آینده تأثیر دارد ( چه خاطرات شیرین و چه تلخ )

بنابراین ، رفتار نامزدها باید کاملاً حساب شده باشد و از اعمالی که به غرور و شخصیت یکدیگر لطمه می زند، اجتناب گردد. بی اعتنایی و سرسنگینی و تکبر در مقابل نامزد، لطمه های سنگینی به عواطف و شخصیت او می زند.متأسفانه فراوان مشاهده می شود که پسران جوان از بی اعتنایی و سرسنگینی نامزدشان گله و درد دل دارند و مثلاً  می گویند : هدیه ای برای نامزدم گرفتم و با هزار امید و آرزو به دیدارش رفتم ، اما او بی اعتنایی و بی احترامی کرد و مرا تحویل نگرفت و با دلی شکسته از منزلشان بیرون آمدم... دختران متدین  باید بدانند که این کارها، لازمه ی تدین و عفت نیست ، بلکه کاملا اشتباه است

۵- هدیه دادن

هدیه در جلب دل ها و افزایش محبت ها ، نقش عجیبی دارد . بر ای نامزدها لازم است که از این نکته ی زیبا و مهم غفلت نکنند. لازم نیست که هدیه ، گران قیمت باشد، بلکه لازم است زیبا و مورد علاقه ی طرف باشد و مهمتر آن که : با ظرافت داده شود!». هدیه دادن ، ظرافت و سلیقه ی خاصی را می طلبد.....این هم فراموش نشود که : هدیه دادن باید از دو طرف باشد، نه این که فقط پسر به دختر هدیه بدهد

 ۶- نامه نگاری های محبت آمیز

نوشتن نامه های پر محبت و با صفا ، تأثیر نکویی در افزایش محبت و استحکام رابطه ی بین نامزدها دارد. حتی اگر دو نامزد به هم نزدیک باشند و همیشه یکدیگر را ببینند، باز هم نوشتن نامه تأثیر خود را دارد. نامزدها می توانند نامه ها را بنویسند و پس از ملاقات و هنگام جدا شدن از هم ، نامه ها را به یکدیگر بدهند. البته هرگاه مسافرتی پیش آمد و از هم دور شدند ، نامه ها باید بیشتر و مفصل تر شود.

همسرانی را می شناسم که پس از گذشت سال ها از زمان ازدواجشان ، هنوز نامه های دوران نامزدی را نگه داشته و مطالعه می کنند و برایشان خاطره انگیز و لذت بخش است.

۷- ملاقات های صمیمانه

دو نامزد باید در این دوران شیرین و به یاد ماندنی ، دیدارهای دوستانه داشته باشند. این ملاقات ها ، امید و شور و علاقه را درهر دو تقویت می کند. این کار باعث آشنایی و ارتباط روحی بیشتر در هر دو می شود. در این ملاقات ها ، با یکدیگر صحبت های محبت آمیز داشته باشند و به هم عشق و علاقه و محبت نشان دهند و درباره ی زندگی آینده شان گفت و گو کنند ؛ به هم دل گرمی و امید بدهند و باهم به گردش و تفریح و مسافرت بروند.

با آرزوی خوشبختی برای همه دوستان عزیزم...

شناخت صحيح و درک زن ها:

به گفته ي روان شناسان، اغلب مردها باورهاي نادرستي در مورد زنان دارند که اغلب گله گذاري هاي آنان را شامل مي شود. اين باورهاي غلط ناشي از عدم شناخت صحيح و عدم درک روحيه ي لطيف زن هاست و آن ها را براي شناخت بيش تر آقايان از همسرانشان بيان مي کنيم:

هفت باور نادرست مردها درباره ي زن ها:

۱-زن ها متوقع هستند.

۲- حفظ صمیمیت با آنها مشکل است.

۳-زن ها می خواهند مردها را کنترل کنند.

۴-زن ها حسود هستند.

۵- زن ها زیاد از حد احساساتی هستند.

۶-زن هایی که قوی و توانا هستند نیازی به مراقبت ندارند.

۷- زن ها آزادی مردها را مختل می کنند.

باور غلط: زنها متوقع هستند

مردها،تمايل و گرايش هميشگي زن مبني بر بهبود و اصلاح کارها را با پر توقع بودن و سيري ناپذيري مزمن او اشتباه گرفته اند. اين طبيعت زن است که به فکر بهبود، اصلاح و ارتقاء همه چيز است.زنها- دست کم بيش تر آنها- بسيار کم توقع اند و مي توان به راحتي با کوچک ترين چيزها خوشحالشان کرد. با يک لبخند، اظهار محبت و دلتنگي در آغوش گرفتن و ... خواهيد ديد چطور از شادي لبريز خواهند گشت.

باور غلط: حفظ و نگهداري صمیمیت با زن ها مشکل است

واقعيت اين است که حفظ و نگهداري روابط صميمي مشکل است. زن ها مي خواهند رابطه شان سالم و صميمي باشد و بدين جهت ازمردها توقع دارند براي اين منظور وقت بگذارند و بر روي صميميت رابطه تلاش کنند.زنها استانداردهاي بالايي براي روابط صميمي خود دارند، نه از آن رو که ايرادگير و پرتوقع هستند، بلکه از آن جهت که عميقاً متعهد و پايبند بوده و مي خواهند که موفق باشند.

باور غلط: زن ها مي خواهند مردها را کنترل کنند

مردها تلاش زن را براي سازمان دهي، برنامه ريزي و حل مشکلات مي بينند و سپس آن را به اشتباه به عنوان تلاشي از جانب زن براي کنترل مرد و بهره کشي از آن تعبير مي کنند.

واقعيت اين است که زنها مي خواهند کمک کنند، ايفاي نقش کنند، بهبود بخشند، ارتقاء دهند و به حساب آورده شوند.

يکي از رايج ترين شکايت هاي زن ها از مرد زندگي شان آن است که بيش تر مردها، در فرآيند تصميم گيري خود، زن ها را دخالت نمي دهند. از آن جا که زن ها از اين احساس بيزارند، پس تلاش مي کنند تا خود را به نحوي در جريانات زندگي همسرشان وارد کنند. بدين معنا که سوال مي پرسند و راه حل ارايه مي دهند. مرد، علاقه و کمک همسرش را به معناي تلاش براي مداخله و سلطه جويي معنا مي کند.

اولويت اول يک زن در زندگي محبت است. اگر همسرش را ناراحت ببيند، دوست دارد به او کمک کند. اگر او را در مواجهه با مشکلي ببيند، مي خواهد راه حلي ارايه کند، همه ي اينها به خاطر اين است که همسرش را دوست دارد و به او عشق مي ورزد.

وقتی خبر تولد اولین فرزند خانواده به گوش می‌رسد ، همه بدون استثنا خوشحال می‌شوند . مادر هم كه از همه خوشحال‌تر است چون دوران سخت بارداری را با همه مشکلاتش پشت سر گذاشته است .اما بعد از مدتی كوتاه سیلی از افكار مختلف و نگرانی‌های تازه به ذهن او هجوم می‌آورند . یكی از این نگرانی‌ها ترس از بارداری مجدد است و اینكه مادر و پدر هر دو باید تصمیم بگیرند كه دومین فرزند خود را  (البته اگر می‌خواهندفرزندی دیگر داشته باشند) چه موقع به دنیا دعوت كنند ! و اینجاست كه بحث فاصله‌گذاری بین بچه‌ها داغ می‌شود .

یك مادر ۳۴ ساله می‌گوید: ما ۳ فرزند داریم كه فاصله آنها از هم ۱۹ ماه است. وقتی خیلی كوچك بودند زندگی ما به یك جهنم واقعی تبدیل شده بود . تصور كنید سه بچه با فاصله كم و با نیازهای تقریبا مشترك چه بلایی بر سر آدم می‌آورند؟ اما الان كه آنها بزرگتر شده‌اند اوضاع خیلی خوب است. آنها تنها نیستند و حسابی با هم بازی می‌كنند.

ایراد این ماجرا كاملا مشخص است . پدر و مادر از شدت خستگی جسمی و روحی تاب وتوان ندارند. وقتی فاصله سنی بچه‌ها از هم كم باشد پدر و مادر حداقل برای یكی دو سال اول به شدت خسته‌اند . این صحنه را تصور كنید كه مادر باید در همان حال كه به نوزادش شیر می‌دهد ، بچه بغل به دنبال كودك نوپای خودش هم بدود . ای كاش فقط دویدن بود چون باید همراه او از مبل و میز و صندلی هم بالا وپائین برود! به این ترتیب پشت سر هم بچه دار شدن كه در قدیم بسیار دیده می‌شد، طوری كه فاصله بچه‌ها از هم فقط ۹ ماه بود، در این روز و زمانه، یك فاجعه محسوب می‌شود.  از نظر علمی هم عدم فاصله‌گذاری مناسب بین فرزندان مردود است . همزمان با شیر دادن به یك فرزند ، مادر باید به فرزند دیگر هم كه در رحم در حال رشد است ، مواد غذایی برساند كه در بسیاری موارد این كار به ضرر هر سه نفر تمام می‌شود . ضمنا مادر بارداری كه با تهوع و علایم اولیه بارداری دست به گریبان است و بدلیل مراقبت از فرزند دیگر كه هنوز كوچك است ، خواب كافی هم ندارد نمی‌تواند مراقبت خوبی از خود و كودك متولد شده به‌عمل آورد كه در این بین تكلیف جنین هم كاملا مشخص است.

در اواخر بارداری هم كه مادر سنگین می‌شود ، كودك اول انتظار دارد كه مادر او را در آغوش گرفته و راه ببرد و این مسئله برای مادر كاملا عذاب آور و در شرایطی غیر ممكن است.  شاید به خاطر همین مشكلات ، بسیاری از خانواده‌ها تصمیم می‌گیرند كه فاصله بین بچه‌ها بیشتر باشد.  بعضی‌ها صبر می‌كنند تا فرزند اول كاملا مستقل شده یعنی خودش غذا بخورد، دستشویی برود و لباس بپوشد و بعد به فرزند دوم فكر كنند.  بعضی‌ها هم معتقدند بچه اول به مدرسه برود و چند سال هم صبر كنند تا او از پس مشكلات مدرسه برآمده و بعد بچه دار شوند.

شاید جالب باشد كه بدانید فاصله‌گذاری بیش از حد بین بچه‌ها هم خودش دردسر‌هایی دارد كه باید به آن‌ها هم توجه كرد.

به‌تازگی محققان كلمبیا با انجام مطالعه‌ای به این نتیجه رسیده‌اند كه نباید فاصله بین زایمان اول و دوم مادر، خیلی كوتاه یا بسیار طولانی باشد، چرا كه در این صورت احتمال بروز خطرات و عوارضی برای نوزاد دوم وجود خواهد داشت. محققان اعتقاد دارند این فاصله نباید از ۱۸ ماه كمتر و از ۵۹ ماه (حدود ۵ سال)بیشتر باشد. بنابراین به نظر می‌رسد بهترین فاصله زمانی زایمان اول و دوم، ۲تا ۵ سال باشد.

                                                          
خشونت ، زاده اجتماعات اوليه انسانی است و هر ميزان به تعبير لوئی اشتراوس ، هر چه انسان توانسته باشد از طبيعت و قانونمندی‌های آن رهايی يافته و بر آن پيروز شود به همان ميزان بر فرهنگ و دامنه نفوذ فرهنگ انسانی خود افزوده است. در دنيای امروز که طيف بسيار گسترده‌ای از جوامع فرهيخته تا اجتماعات واپس‌مانده و فرهنگ‌گريز در جغرافيای محدود کره زمين و تاريخ جنگ انسان بر طبيعت ، گسترده است ، هنوز پديده خشونت با اشکال ابتدايی و پيچيده آن وجود و شيوع دارد.

به هرترتيب آنچه که مهم است در جامعه خشونت‌زا که تمامی ابزارهای ارتباطی ، فرهنگی ، دينی و اجتماعی و اقتصادی در خدمت خشونت‌پروری و خشونت‌مداری است ، انسان‌های فرهيخته و درعين حال انسانهای نحيف و ضعيف‌تر همچون زنان ، کودکان و بويژه کودکان دختر در معرض بيشترين آماج خشونت‌ها قرار دارند.

در اين جا نيم نگاهی بر وضعيت کودکان و نسبت آنان با خشونت انداخته و پيرامون آنها به "هفت پرسش" و پاسخ اساسی پرداخته خواهد شد:

١. چه کسی يا کسانی در معرض بيشترين خشونت‌ها قرار می‌گيرند. کودکان واقع در سنين زير ۱۸سال بويژه پيش از بلوغ جسمی و کودکان دختر واقع در همين دوره سنی از بزرگترين آسيب پذيران کنش‌های خشونت‌جو هستند. نکته اين که اين اعمال خشونت‌جويانه عليه اين کودکان از سوی خانواده‌ها عمدتا با انگيزه تربيتی و در موارد قابل توجهی نيز بصورت عادت و رفلکتيو رخ ميدهد.

٢. چه افرادی عاملان اين اعمال خشونت‌زا عليه کودکان هستند. اين گروه در طيف گسترده‌ای از خانواده گرفته تا گروه‌های اجتماعی ، سازمانها و نهادهای اجتماعی و در نهايت کلان‌جامعه پراکنده‌اند. در سطح خانواده ، پدر ، مادر ، برادر يا خواهر بزرگتر ، پدر يا مادربزرگ عمو ، دايی ، عمه و خاله بعنوان ارکان اصلی ساختار خانواده‌های گسترده با اهداف تربيتی به عنوان يک سياست! به اين مهم يعنی خشونت عليه کودکان می‌پردازند. (سياست در ادبيات ايرانی نيز از همين روی بمعنای تنبيه کردن نيز بکار ميرود!). در سطح سازمانهای اجتماعی مهمترين مکان ورود و حضور کودکان مدارس امروز و مکاتب ديروز ميباشد که کنشگران اصلی نمايش تلخ خشونت‌جوئی ، ملايان و مربيان و استادان معلمی هستند که در کسوت تعليم و تربيت شخصيت اطاعت‌پذير متناسب با ساختار پاتريمونياليستی از هيچ کوششی فروگذار نبودند! ساختاری که در آن فرماندهی و فرمانپرستی و زور و اقتدار فيزيکی از کلان به خرد و از حکومت به نهادهای اجتماعی مردمی ، و در نهايت در خانواده‌ها فرش افکنده است و در آخرين خاکريزها مراد بر مرشد و پدر بر فرزند تزريق و شايد فرافکنده است!

٣. در تبيين چرايی و دلايل بروز خشونت به چند نکته بايد اشاره کرد. در جامعه انسانی ارتباط زن و مرد بسترساز تعادل سلوک انسانی در خدمت عاطفه ، مهر و عطوفت است. زنان نخستين پايه‌گذاران محبت و عشق در روابط با همسر بويژه با فرزندان هستند. در جامعه ايران امروز که ديوار بی‌اعتمادی و منفصلی در بين اين دو جنس تعبيه شده است ، انتظار شکل‌گيری مهرورزی نيز غريب و بعيد است. فشار زندگی شهرنشينی توام با سخت‌کوشی عاری از معاش آبرومند و همچنين تبعيض و شکاف طبقاتی عميق بين مردم و محوريت پول و ثروت‌اندوزی و تلاش برای ماندن در شرايط حداقل‌های زيست انسانی با توجه به هزينه‌های هنگفت زندگی در کنار درآمد‌های اندک ، سلسله اعصاب و روان بخش بزرگی از ايرانيان امروز را با اختلال و فشار روبرو ساخته و فضای ذهنی و عينی خشونت‌زايی در غليان است. تداوم آثار جنگ و پس از آن ، درگيری‌های سياسی ميان لايه‌های مختلف مردم و دستگاه حاکميت و تهديد‌ها و ارعاب و بگيروببند‌های فزاينده بر تشديد جو حاکم اثرات مضاعفی می‌گذارد. در نهايت با گسست بين‌نسلی والدين با کودکان و نوجوانان و عدم کشش روحی ، فکری ، عصبی و مالی آنها در تامين نياز‌های نسل آتی راهی جز تقابل پيش روی بزرگسالان نمی‌گذارد که خشونت برای پاک کردن صورت مسئله ساده‌ترين راه تلقی ميشود.

٤. روشهای مختلف خشونت عليه کودکان با انگيزه‌های مختلف تربيتی يا سوء استفاده و زورگويی ، عبارتند از تنبيه بدنی ، ضرب وشتم ، حبس ، محروميت از محبت و ساير امکانات از قبيل امکان تحصيل و تفريح ، کار اجباری بدون مزد ، بهره‌کشی جسمی و جنسی بويژه از دختران و فروش ، اجاره و....

٥. چه موقع اين پديده رخ می‌دهد ؟  موقعی که بحران‌های اقتصادی و اجتماعی فراگيرتر شده و گريبان خانواده‌ها و پدر و مادر را بگيرد و از سوی ديگر نهادهای قانونی و نظارتی هيچ سازوکاری برای پيشگيری آ ن درنظر نگرفته باشد.

٦. در چه محیط ومکانی این حالت بیشتر است؟ با وجوديکه اصولا حقوق کودکان و حفظ و رعايت آن توسط خانواده‌ها و حکومت چندان تعريف نشده و هنوز با ادبيات قانونی تبيين جايگاه و نقش کودکان همنوا نشده‌ايم ، ولی پديده خشونت عليه کودکان عمدتا از نظر اقتصادی نزد فقرا و تهيدستان ، از نظر اجتماعی بين اقشار کم و بيسواد ، از نظر جغرافيايی در مناطق شهری و از نظر سازمانی بين خانواده‌ها و کارگاه‌ها و مراکز اشتغال خرد ، غيررسمی و زير زمينی رايج و قابل مشاهده است.

به امید روزهایی که هیچ وقت در اطرافمان عوامل وحالتهای خشونت بخصوص برای کودکان را نبینیم، وراهکارهای این معضلات را پیدا کنیم وبه آنها عمل کنیم.